მე იმდენად შევეჩვიე ლანდებს, მინდა თოვლშიც მათი კვალი ჩანდეს....
მე იმდენად შევეჩვიე სევდას, ყველა ლექსი ცრემლით დამისველდა...
მე იმდენად შევეჩვიე ღამეს, ეს სინათლე ვიცი გამაწამებს...
მე იმდენად შევეჩვიე სიკვდილს, რომ აქამდე ცოცხალი ვარ მიკვირს!
შენ არ გესმის ჩემი ენა, მე კი ლექსებს გიკითხავ.
შენ უსულო ხარ, მე კი შენს სულს ვხედავ.
შენ არ ჩანხარ, მე კი გიყურებ.
შენ შეგიძლია დამიცვა. მე შემიძლია განუგეშო.
მოდი, მაგრამ არ მომიახლოვდე.
შემომხედე, მაგრამ ნუ დამინახავ.
შემეხე, მაგრამ არც ეცადო, რომ იგრძნო ჩემი გულის ცემა!
მე შენი ვარ, შენ კი ჩემი.
მაგრამ ჩვენ არასდროს ვიქნებით ერთად...
)